دوران امامت

امام حسين(ع) در سال ۵۰ق بعد از شهادت برادرش به امامت رسيد و تا سال ۶۱ق رهبري شيعيان را بر عهده داشت.


ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۸:۵۳ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

دوران امام حسن(ع)

هنگامي كه امام حسن(ع) عهده‌دار زعامت و رهبري مسلمانان شد، امام حسين(ع) با او بيعت كرد و در بسيج و اعزام نيروها به اردوگاه نُخيله و اردوگاه مَسكن نقشي فعال داشت و همراه امام حسن(ع) به مدائن و ساباط براي جمع‌آوري لشكر رفت.[۶۰]

هنگام صلح امام حسن(ع) با معاويه، جمعي از علاقه‌مندان به اهل بيت(ع)، از امام حسين(ع) خواستند كه با اين مصالحهٔ سياسي مخالفت كند و در مقابل معاويه بايستد؛ اما وي با قاطعيت از صلح برادرش حمايت و خود نيز با معاويه بيعت كرد و هنگامي كه قيس بن سعد نظر او را در اين باره جويا شد، با صراحت نظر خود را اعلان نمود.[۶۱] امام حسين(ع) پس از انعقاد صلح، همراه برادرش از كوفه به مدينه بازگشت و در آنجا ساكن شد.

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۸:۳۶ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

دوران حكومت امام علي(ع)

امام حسين(ع) در جنگ‌هاي دوره حكومت امام علي(ع) –جمل، صفين و نهروان- حضور داشت[۵۵] و در جنگ صِفّين خطبه‌اي براي تشويق به جهاد خواند.[۵۶] اميرالمؤمنين(ع) امام حسين(ع) را پس از امام حسن(ع) سرپرست صدقات (موقوفات) خود قرار داد.[۵۷] به نقلي امام حسين(ع) به هنگام شهادت پدر، براي انجام‌دادن مأموريتي كه علي(ع) به او داده بود، در مدائن بود و با نامه امام حسن(ع) از موضوع آگاه شد.[۵۸] او در مراسم تجهيز و خاكسپاري پدر حاضر شد.[۵۹]


ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۸:۰۷ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

دوران خلفاي سه‌گانه: حمايت از جانشيني امام علي

امام حسين(ع) تقريباً ۲۵ سال از عمر خويش را در دوران خلفاي سه گانه، (ابوبكر، عمر و عثمان) گذراند. ايشان در ابتداي خلافتِ خليفه اول ۷ ساله، در آغاز خلافت خليفه دوم ۹ ساله و در شروع خلافت خليفه سوم ۱۹ ساله بود.

خلافت ابوبكر

در دروه خلافت ابوبكر اهل بيت از سويي در سوگ از دست دادن رسول خدا بودند و از سوي ديگر اختلاف بر سر حق خلافت، عرصه را بر آنان تنگ كرده بود. گفته‌اند در اين دوران امام حسين(ع) به همراه برادرش امام حسن(ع) و مادرش فاطمه(س) و امام علي(ع) شبانگاهان براي باز پس گرفتن حق خلافت امام علي، به درِ خانه اهل «بدر» مي‌رفتند.[۴۸]

خلافت عمر

از چند و چون زندگاني امام حسين(ع) در ايام خلافت عمر خبر چنداني به دست ما نرسيده است؛ شايد بتوان علت اين امر را در گوشه‌گيري امام علي(ع) و فرزندانش از دستگاه حكومت جستجو كرد. در برخي منابع روايت شده است در اوايل خلافت عمر، امام حسين(ع) وارد مسجد شد و عمر را در حال سخنراني بر منبر رسول خدا(ص) ديد؛ پس، از منبر بالا رفت و به او گفت: "از منبر پدرم فرود‌آي و بر منبر پدرت بنشين!" عمر كه مبهوت اين سخن شده بود گفت: "پدرم منبري نداشت." سپس حضرت(ع) را كنار خود نشاند[۴۹]

خلافت عثمان

امام حسين(ع) در زمان به خلافت رسيدن عثمان حدود نوزده سال داشت. عثمان، ابوذر را به سرزمين ربذه تبعيد و همگان را از بدرقه و همراهي او منع كرد؛ اما امام حسين(ع) همراه پدرش، برادرش امام حسن(ع)، عمويش (عقيل بن ابي طالب)، پسرعمويش (عبدالله بن جعفر) و عمار بن ياسر برخلاف دستور خليفه، ابوذر را بدرقه كردند.[۵۰]

برخي منابع گفته‌اند امام حسين در اين دوران در نبرد افريقيه[۵۱] و طبرستان[۵۲] شركت كرده است؛ ولي شواهدي وجود دارد كه نشان مي‌دهد چنين چيزي نبوده است.[۵۳]

هنگامي كه مردم از ظلم عثمان سر به شورش برداشتند و به سمت منزل او براي كشتنش هجوم بردند، امام حسين(ع) و امام حسن مجتبي(ع)، به رغم ناخرسندي از عملكرد خليفه، به فرمان امام علي(ع) به محافظت از حريم عثمان پرداختند[۵۴]

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۷:۴۹ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

دوران رسول خدا(ص): حضور در جريان مباهله و كساء

امام حسين(ع)، هنگام رحلت پيامبر(ص) هفت سال داشت و در هيچ جنگي او را همراهي نكرد. بر اين اساس امام را در زمره واپسين طبقهٔ اصحاب رسول خدا(ص) (طبقه پنجم) برشمرده‌اند.[۴۲] امام حسين(ع) در جريان مباهله حضور داشت.

پيامبر(ص) توجه ويژه به امام حسين(ع) داشت و او را جزو اصحاب كساء برشمرد؛ همچنين از وي و برادرش امام حسن(ع) بر اسلام بيعت گرفت،[۴۳] و هنگامي كه پيامبر(ص) به بزرگ قبيله ثقيف، نامه نوشت و او را به اسلام دعوت كرد، حسن(ع) و حسين(ع) را با اينكه طفلي خردسال بودند شاهد قرار داد.،[۴۴] از پيامبر نقل شده كه فرمود: حسن و حسين(ع) سرور جوانان بهشت‌اند.[۴۵] رسول خدا(ص) در ميان اهل بيت خود، امام حسن و امام حسين را بيش از بقيه دوست داشت[۴۶] و اين علاقه آن‌چنان بود كه با ورودشان به مسجد، گاه خطبه‌اش را ناتمام مي‌گذاشت و از منبر پايين مي‌آمد و به استقبال آنان مي‌رفت و آنان را در آغوش مي‌كشيد.

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۷:۲۶ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

فرزندان

منابع قديمي فرزندان امام حسين(ع) را چهار پسر و دو دختر[۳۴] و منابع امروزي شش پسر و سه دختر نوشته‌اند[۳۵]

علي اكبر: پسر بزرگ امام حسين، فرزند ليلا.
علي، امام چهارم شيعيان، معروف به زين العابدين و سجاد، فرزند شهربانو.در منابع قديمي از او به علي اصغر تعبير شده است.
عبداللّه: فرزند خردسال امام. مادرش رباب بود بيشتر منابع او را به هنگام شهادت، صغير و شيرخوار دانسته‌اند.؛[۳۶] امروزه شيعيان او را با نام علي اصغر مي‌شناسند.
فاطمه: دختر بزرگ امام.[۳۷] مادرش امّ اسحاق بود. تاريخ دقيق تولد فاطمه مشخص نيست، ولي چون مادرش بعد از شهادت امام حسن (۴۹ يا ۵۰) به همسري امام حسين درآمد، تولد وي بعد از اين سال بوده است.
سُكَينه: دختر كوچك امام حسين و فرزند رباب.
جعفر: مادرش زني از قبيله قُضاعه بود. وي در زمان حيات امام از دنيا رفت و نسلي از او باقي نماند.[۳۸]
به جز اين شش فرزند، نام دو پسر و يك دختر ديگر در منابع متأخر ديده مي‌شود كه عبارت‌اند از: علي‌اصغر، محمد و زينب.[۳۹] ابن طلحه شافعي تعداد فرزندان امام را ده تن شمرده؛ ولي فقط از نُه تن نام‌برده است.[۴۰] همچنين در برخي كتاب‌هاي تذكره و مراثي متأخر، از دختر چهار ساله امام حسين به نام رقيه سخن به ميان آمده است.

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۷:۰۵ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

همسران

شهربانو: ثمره اين ازدواج امام سجاد(ع) بود. اگر چه بسياري از مورخان شهربانو را مادر امام سجاد و دختر يزدگرد دانسته‌اند، محققان معاصر در اين مسئله ترديد دارند.[۲۲]
رباب دختر امرؤ القيس: نقل شده است رباب از بهترين زنان و افضل آنان در ادب و عقل بود.[۲۳] رباب دو فرزند از امام حسين(ع) داشت: سكينه و عبداللّه. عبداللّه(علي اصغر)در روز عاشورا خردسال بود و در آغوش پدرش به شهادت رسيد.[۲۴] رباب در كربلا حضور داشت و همراه اسيران به شام رفت.[۲۵]
ليليٰ: لَيلي دختر ابي‌مُرَّة بن عروة بن مسعود ثَقَفي[۲۶] و ميمونة بود.[۲۷] از تاريخِ ازدواج امام حسين(ع) با او اطلاعي در دست نيست. علي اكبر(ع) فرزند اوست.[۲۸]
ام اسحق او همسر امام حسن مجتبي(ع) بود و پس از شهادت او با امام حسين(ع) ازدواج كرد.[۲۹] گزارش‌هاي تاريخي از زيبايي و بدخلقي او ياد كرده‌اند.[۳۰] شيخ مفيد براي او يك فرزند از امام حسين(ع) نام مي‌برد: فاطمه.[۳۱]
سُلافه يا ملومه[۳۲] وي از قبيله قُضاعه بود و براي امام پسري به‌نام جعفر به دنيا آورد.:[۳۳] از جزئيات زندگي وي اطلاعي در دست نيست.

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۶:۴۸ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

كنيه‌ها و القاب

كنيه امام حسين(ع) «ابوعبدالله» است. رسول خدا(ص) هنگام ولادت امام، اين كنيه را بر او نهاد.[۱۴] البته امام حسين(ع) فرزندي به نام عبدالله داشته[۱۵] كه مي‌تواند علت اين كنيه باشد. نيز گفته‌اند: ابوعبدالله به معناي "پدر بندگان خدا" است. برخي علت وجود اين كنيه را معناي آن دانسته‌اند؛ يعني اگر قيام امام نبود، نشاني از دين خدا نمي‌ماند كه مردم عبد آن باشند؛ از اين رو او را پدر تمام بندگان خدا دانسته‌اند.[۱۶]

«ابوعلي»، «ابوالشهداء» [= پدر شهيدان]، «ابوالاحرار» [= پدر آزادگان] و «ابوالمجاهدين» [= پدر جهاد كنندگان] از ديگر كنيه‌هاي اوست.[۱۷]

القاب امام حسين(ع) القاب فراواني دارد كه بسياري از آنها با القاب برادرش، امام حسن(ع)، مشترك است؛ مانند «سيد شباب أهل الجنه» (به معناي سرور جوانان اهل بهشت). برخي از القاب خاص او عبارت‌اند از: زكي، طيب، وفي، سيد، مبارك، نافع، الدليل علي ذات اللّه، رشيد، و التابع لمرضاة اللّه.[۱۸] [۱۹]

ابن طلحه شافعي لقب «زكي» را مشهورتر از ديگر القاب و لقب سيد شباب أهل الجنه (سرور جوانان بهشت) را مهم‌ترين آنها دانسته است.[۲۰] در بعضي از احاديث نيز امام حسين(ع) با لقب شهيد يا سيدالشهداء خوانده شده است.

ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۶:۲۸ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

نامگذاري

واژه «حسين» از واژه «حَسَن به معناي نيكو» است. اين نام را پيامبر(ص) بر امام حسين نهاد.[۷] بنابر برخي از احاديث، اين نامگذاري با الهام الهي بود.[۸] بنابر برخي از اقوال نيز نام‌هاي حسن و حسين معادل شَبَر و شُبَير (نام‌هاي پسران هارون) هستند.[۹] گفتني است اين دو نام از نام‌ها بهشتي‌اند كه قبل از اسلام نزد مردم عرب سابقه‌اي نداشته‌اند.[۱۰] بر اساس پاره‌اي از گزار‌ش‌ها در منابع اهل سنت، امام علي(ع) پيش از پيامبر نام حمزه[۱۱] يا حرب[۱۲] را براي امام حسين برگزيده بود؛ اما اعلام كرد در نامگذاري فرزندش، بر رسول خدا پيشي نمي‌گيرد.[۱۳]


ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۶:۰۳ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |

ولادت

امام حسين(ع) در مدينه به دنيا آمد. برخي سال تولد او را سال سوم هجري[۲] دانسته‌اند؛ اما قول مشهور، سال چهارم هجري است.[۳] درباره روز ولادت امام حسين(ع) هم هرچند اختلاف است، بنابر قول مشهور، روز ولادت آن امام، سوم شعبان است.[۴] هنگامي كه امام حسين به دنيا آمد، امّ فضل (همسر عباس بن عبدالمطلب)، به امر پيامبر(ص)، دايگي امام حسين(ع) را بر عهده گرفت[۵] بدين ترتيب امام برادر رضاعي قُثم بن عباس شد.:[۶]


ادامه مطلب
نوشته شده توسط روزبه عليزاده | ۱ دى ۱۳۹۵ ساعت ۰۹:۰۵:۴۷ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |